„„Somatyczny... psychiczny... Żałosny dyletant! Gdybyż mógł widzieć, jak niewiarygodnie skomplikowanymi drogami biegną impulsy od stalowego ciała do żywego, nowo narodzonego ludzkiego mózgu! Gdybyż mógł chociaż na chwilę przedstawić sobie całą złOżoność, całą dynamikę procesów odbicia w żywym, pulsującym ludzkim mózgu! O, zamarłby wówczas na mównicy z otwartymi ustami. Ale ja jeszcze nie powiedziałem ostatniego słowa! Nie dziś i nie jutro, ale wkrótce je wypowiem, szanowny panie profesorze!"
Niespodzianie bieg myśli Traubego został zakłócony. Coś się zmieniło w spojrzeniu Harryego. Coś szybkiego jak błyskawica mignęło na jego twarzy. To właśnie „coś" sprawiło, że serce profesora się ścisnęło. Niespokojnym wzrokiem ogarnął salę, starając się dojść przyczyny, która spowodowała niezrozumiałą zmianę. Wszystko jednak wyglądało po dawnemu. Może słowa prelegenta Skądże! Cóż więc zaszło Co zwróciło uwagę Harryego
Obojętnie błądząc wzrokiem po sali konferencyjnej, Harry docierał do najdalszych jej zakątków. Wszędzie widział twarze, twarze, twarze. One go nie interesowały, on je znał. Były zbudowane według ogólnego, od dawna znanego schematu czoło, nos, usta, oczy, uszy, podbródek. Wzajemny stosunek części twarzy nie interesował człowieka ze stali. Schematyczne szczegóły... Nic więcej.“(10)