„— Jazda, idziemy — dodał Stary Moody. —, I to spokojnie, jak należy.
— Pewnie chciała się zemścić na Kingu MacLainie — stwierdził pan Fatty. — Ale czy jesteś pewny, że to kobieta
— Zamknij się na dziś — zażądał Stary Meody.
Wyglądając spomiędzy liści Loch patrzał, jak prowadzili ją w kierunku miasta. Musieli iść powoli, gdyż stara stawiała malutkie, chwiejne kroki. Dokąd zamierzali ją teraz zaprowadzić Później na pewno zawiozą ją do Jackson. Ale teraz Gdy zniknęli mu z oczu, Loch puścił gałąź i skoczył w dół. Z hukiem opadł na ziemię. Wywrócił natychmiast dwa kozły, jednego w przód, drugiego w tył, i zaczął obchodzić drzewo na rękach. Wydawał przy tym różne dźwięki. Najpierw udawał kozę, następnie przepiórkę, wreszcie te głupie kury państwa Moody, a na sam koniec ryknął jak lew.
Dwukrotnie obszedł pień na rękach, a przez ten czas obelisk tykał sobie rytmicznie wśród chwastów i traw. Loch skoczył na nogi i zaczął mu się przyglądać. Wahadełko wysunęło się na zewnątrz.
Zafascynowany niczym ptak tykającym patyczkiem, który kiwał się rytmicznie przypominając ogon, jęzor, różdżkę czarodziejską, Loch nie potrafił oderwać odeń wzroku. Ostrożnie ujął pudełko w obydwie dłonie.
— Wybuchnijże wreszcie!“(7)