„Gramofonowa płyta dobiegła teraz końca. W rytmie walca krążyły i krążyły skrzypce między pniami, i można było pomyśleć, że nazbyt duszne powietrze je przygniata i nie pozwala wznieść się do góry. W dalszym ciągu coś się działo z ciśnieniem barometrycznym. Fuf, duchota! I oto do tych krążących i po omacku walcujących nut, przeważnie minorowych, wdarł się skądeś z zewnątrz męski ochrypły wrzask.
—. Co to — Dziewczyna zdjęła łokieć ze stolika. — Czy to ktoś krzyczał — spytała.
Nie zdążył odpowiedzieć. W żółtym otworze drzwi restauracji mignęły cienie dwa czarne i jeden biały, gazowy. Sztajsowie snadź rzucili się ku frontowemu wejściu. Natomiast czarny cień Waldemara z białym przodem koszuli i bielejącą serwetką czemuś wybiegł do ogródka. Zdyszany podbiegł do stolika Leona.
— Szanowny pan... mnie wołał Może jeszcze lodu jeszcze lemoniady...
Serwetka przeniosła mu się z jednego łokcia pod drugą pachę, a potem z powrotem.
— Czy macie tu w pobliżu rzeźnię, czy co — spytał Leon.
Ciemna ręka kelnera wzniosła się ku jaśniejącej koszuli i tam pod czarną kelnerską muszką, ku jego zdumieniu, zrobiła trzykrotny znak krzyża.
—Pan z pewnością myśli o tym wrzasku — powiedział. — Ale to się u nas zdarza niekiedy co wieczór! Proszę się nie niepokoić. Matko Boska, Królowo Korony Polskiej... W pobliżu nie mamy rzeźni... za to mamy naprzeciwko Wesołe Miasteczko... to prawie to samo... Wciąż jeżdżą po tej kolejce i wrzeszczą. Goście nasi się nieraz pytają, co to i mają pretensje! Ale, proszę państwa, nie posiadamy żadnej egzekutywy... Matko Boska...“(5)