„Karol przecząco pokręcił głową.
— Nie mogę. Gdyby tu byli sami tylko mężczyźni... ale w takiej sytuacji
—Odjeżdżasz w chwili, w której nasze działki dają coraz więcej złota
Karol parsknął śmiechem. Spojrzeli nań ze zdziwieniem.
— Nie, nie! Jeszcze nie zwariowałem — uspokoił ich. — Po prostu zapomniałem. Gdzie moje siodło
Abel wskazał uprząż złożoną w rogu izby.
— Przymknijcie drzwi.
Kiedy Abel wykonał polecenie, Karol wydobył z juków woreczek uszyty z koźlej skórki. Położył go na stole i rozwiązał. Z wnętrza wysypało się kilka kawałków żółtego metalu.
— Co to — zapytał Samuel Heart.
— Tess ofiarował mi to przed śmiercią.
— Na przechowanie
— Powiedział, żebym zabrał.
— Złoto — szepnął w osłupieniu Abel. — Same duże sztuki...
— Teraz widzicie, że nie odjadę z pustymi rękami. Jestem zabezpieczony, i to wcale nieźle, na długi czas. Dalsze przebywanie w Custer byłoby tylko kuszeniem losu.
Milczeli, gdy Karol z powrotem zawiązywał woreczek.
— Jeśli do tego dołożymy jeszcze to, coś tu zebrał — odezwał się Samuel — starczy ci na spory kawałek ziemi. Będziesz mógł zostać rolnikiem. Lepszy to zawód niż być poszukiwaczem złota. Teraz widzę, iż nie ma sensu, abyś tu pozostawał dłużej. Życzę ci powodzenia, Karolu.“(11)