„Malował jeszcze miesiąc. Ale chociaż jego paleta była teraz tak samo jasna i przejrzysta jak paleta przyjaciół, nie znajdował formy wyrazu, która by go zadowoliła. Z początku sądził, że winna jest temu niedoskonałość rysunku. Próbował pracować powoli i z zimną krwią. Staranne i trwożliwe nakładanie farby było dla niego męczarnią; ale jeszcze większą było oglądanie potem obrazu. Usiłował maskować pracę pędzla gładkimi płaszczyznami, próbował rozpościerać cienko farby zamiast rzucać je hojnie i grubo na płótno. Wszystko na nic. Wciąż na nowo miał wrażenie, że szuka jedynego, nigdy nieosiągalnego w pełni środka ekspresji, który pozwoliłby mu wypowiedzieć wszystko, co ma do wypowiedzenia.
— O mało co, a byłbym to uchwycił — mruczał do siebie pewnego wieczora w mieszkaniu — o mało co, ale niezupełnie. Gdybym choć wiedział, co mi stoi na drodze
— Zdaje mi się, że na to pytanie mogę odpowiedzieć — oświadczył Theo biorąc obraz z ręki brata.
— Naprawdę Więc co takiego
— Paryż.
— Paryż Jak to
— Tak jest. Paryż był dla ciebie tylko szkołą rzemiosła. Dopóki tu zostaniesz, będziesz jedynie uczniem.
Pamiętasz naszą szkołę w Holandii, Vincencie Uczyliśmy się, jak inni coś robią i jak należy to robić, ale sami nie robiliśmy nic.“(8)