„Szafarka wymagała ryby,świeżej pstrągi. In
A TOM III ZŁ U,
spektor nie byl rybakiem, lecz starym marynarzem, a prócz tego inspektorem, przełożonym, udał się więc ze .prawą do Daniela. Daniel przerąbał na jeziorze górskiem dziurę w lodzie i stał, łowiąc, dzień cały; tam właśnie spotkała go panna dEspard i wyjawiła swą niesamowitą nowinę Niestety nieszczęście na nią spadło, jest tego pewną, wiedziała
0tem zresztą od pierwszej chwib. Czy Daniel nie pamięta, że już wtedy powiedziała
Co miał Daniel odpowiedzieć — Hm. Ano. Tak.
Za każdym razem, kiedy Daniel pociągał sznurek do góry, zagarniał też i wodę, a ta marzła na lód
1czyniła, że gładko i śbsko było dokoła przerębla. To też prosił ją, by się nie zbliżała zbytnio.
— 0, Boże, co za różnica! — rzekła panna. — Najlepiej będzie, jeżeb weźmiesz i zanurzysz mię w przeręblu odra.u!
Odłożył narzędzia rybackie na stronę, podszedł do niej, chwycił za ramiona i posadził trochę dalej. Jednocześnie całował ją prawdziwie nieodzownie.
— Niech cię Bóg błogosławi! — szeptała śród śmiechu i lez i objęła go za szyję.
Daniel sam był szczęśbwy, że mu wpadł na myśl ten figiel, który tak serdecznie na nią podziałał, wynosił się też simie i rzekł — Tak to my postępujemy z tą sprawą!“(15)